Gistermorgen (maandag 19 februari) begon zoals elke morgen met de nodige controles op het onmenselijke tijdstip van 6.30uur. Ik ben er inmiddels wel achter dat het tijdstip een reden heeft. Het komt erop neer dat wanneer de dagdienst begint rond 8.00uur men al moet weten wat de status is van de patiënten. Dus hebben ze koorts, hoe is het met de hartslag, bloeddruk etc. Ieder normaal mens zou zeggen dat je dit ook kunt controleren zodra de dagdienst is begonnen, maar dat is helaas niet het geval.
Tijdens een test die ze in het verleden hebben gedaan bleek dat de dagverpleging in de ochtend te druk is met het opmaken van de bedden het uitdelen van de pillen en andere vaste dingen. Waardoor de controles er vervolgens bij inschieten.

Nadat de prednison in mij zat, hebben ze het infuus afgekoppeld. Hierdoor kon ik lekker uitgebreid douchen en me heerlijk vrij bewegen. Na het douchen nog even langs de röntgenafdeling gelopen om foto’s te maken van mijn longen. Dit wordt gedaan om te controleren of ik geen infecties heb aan de luchtwegen. Op weg naar de röntgenafdeling moest ik een mondkapje dragen om de kans op infecties zoveel mogelijk te voorkomen.

Toen ik terugkwam, was Fanny er ook weer. Nog even snel mijn warme maaltijd opgegeten en toen samen met Fanny in de taxi onderweg naar haar ouderlijk huis. Een ritje van de VU naar Zuid-Oost kost gewoon € 27.40 (nog geen 12km!). Nu snap ik wel meteen waarom er zo absurd veel taxi’s in Amsterdam rondrijden.
Eenmaal binnen in het ouderlijk huis van mijn vriendin, nog eventjes gepraat met Ans en Harmen (Moeder van Fanny en de vriend van haar moeder). Vervolgens zijn ik en Fanny door hun afgezet bij het AMC voor nog een bezoek aan de spermabank. Helaas hadden ze daar niet door dat ik ditmaal niet onder mijn eigen naam in de agenda stond, maar onder de naam van mijn arts in de VU (Dr. Anten). Dit kwam doordat hij voor mij een afspraak had gemaakt. Na het potje te hebben ingeleverd ben ik samen met Fanny het AMC gaan verkennen. Dit zou namelijk voorlopig de laatste keer zijn dat ik buiten de afdeling kon komen. Dus daar zouden we ook gebruik van maken ook.
Tijdens de wandeling in het AMC kwamen we Daan tegen (een goede vriend van Fanny). Met hem heb ik op een verjaardag twee jaar geleden nog staan strippen.
Daar nog een half uurtje mee gepraat en toen werd Fanny gebeld door haar moeder. We konden met haar meerijden naar de VU.

We waren rond 16.10uur weer in de VU. En nog geen 5 minuten later kwamen mijn ouders binnen, al snel gevolgd door Erik, Dave en Bart S. Nog even een spelletje gespeeld met mijn ouders en daarna was het toch tijd om langzaam maar zeker te gaan denken aan slapen. Want ook al is een dagje op stap met je vriendin enorm leuk, vermoeiend is het zeker. En dan doel ik niet eens zozeer op die vriendin

Vanmorgen was het om 06.30uur weer tijd voor de controles. Aangezien mijn hartslag nog altijd niet netjes was. Werd er besloten om voor de tweede keer een ECG (hartfilmpje) te laten maken. De persoon die bij mij de ECG kwam maken stond al om 06.45uur naast mijn bed. Doordat ik eerst lekker onder 2 dekens lag en nu met een ontbloot bovenlichaam op mijn bed lag begon ik wat te rillen. Ook het feit dat haar handen nogal koud waren hielp niet om mij een warmer gevoel te geven, zodat ik niet stil kwam te liggen. De ECG wees ook nu uit dat ik nog altijd hartritme storingen heb. Nu gaan mijn arts en een cardioloog naar het filmpje kijken, om te bepalen waarom ik er last van heb en wat de mogelijke gevolgen zijn voor de verder behandeling. Ook moest ik aangeven of het wellicht vaker in de familie (bij leeftijdsgenoten, dus neefjes & nichtjes) voorkomt, maar dit is gelukkig tot op heden niet het geval.

Na de ECG, het ontbijt, het douchen en de pillenronde nog 30minuten op de hometrainer gezeten. Uiteraard kon ik het ook nu niet laten om flink door te trappen, want vanuit de sportschool ben ik nu eenmaal gewend dat je moet zweten wanneer je aan het trainen bent. Dus uiteindelijk flink bezweet de hometrainer verlaten.

Niet veel later was het tijd voor de grote visite. Tijdens deze visite komt de hele kliek van behandelende artsen langs om te vragen hoe het gaat met de patiënten. Dus ik aangegeven dat ik me lekkerder voel dan afgelopen tijd en dat ze van allemaal van harte welkom waren in mijn kamertje. Je gelooft het of niet maar daar past dus gewoon 14man bezoek in! En dan was de visite nog niet eens compleet. Dus ik vragen of ik ook dergelijke groepen visite mocht ontvangen, maar dat was toch niet helemaal de bedoeling.

Nadat de visite weg was, kwam Frouke bij me op bezoek. En zij heeft me tot het einde van het ochtend bezoekuur weten te vermaken. Verder te horen gekregen dat ik vandaag mijn subclavia catheter zou krijgen.

Dietiste
Daarna kwam de dietiste weer langs om te vragen hoe het met mijn gewicht stond. Toen ze hoorde dat ik bijna 5 kg ben aangekomen in de korte tijd, kon ook zij niets anders concluderen dan dat het voornamelijk vocht was. Kortom er werd besloten om me vandaag nog wat extra Lasix toe te dienen, om het extra vocht kwijt te raken. Verder werd er nog gekeken naar wat ik zoal eet gedurende de dag en daaruit kwam dat ik goed eet, maar dat ik tussen de maaltijden door wel wat extra’s mag innemen. Dus vanaf morgen is de doelstelling om nog meer te eten.

Subclavia catheter inbrengen
Rond 14.45 werd ik door mijn arts opgehaald voor het inbrengen van de subclavia catheter. Hiervoor mocht ik de luchtsluizen nog een laatste keertje door. Vervolgens kon ik plaatsnemen in een bed vlakbij in een klein kamertje. Na uitleg waar de lijn precies kwam te zitten, begon men met de voorbereidingen. Iedereen een haarnetje en mondkapje op, en vervolgens mijn bovenlichaam ontsmetten met een lading aan jodium. Vervolgens kreeg ik van die mooie groene lappen over mijn bovenlichaam geplakt, zodat alles zo steriel mogelijk zou zijn.

Dr. Anten begon vervolgens met het verdoven van mijn linker sleutelbeen, zodat ze daar de subclavia konden aanbrengen. Na de verdoving begon het prikken. De bedoeling is namelijk eerst dat men onder het sleutelbeen terecht komt en dat men vervolgens de adres ‘aantikt’. Na dit aantikken wordt er een lijn aangelegd naar de ader, dit alles neemt ongeveer 30 minuten in beslag. Althans dit is hoe het in theorie gaat.

Ik had uiteraard het genoegen om een uitzonderingsgeval te zijn. In eerste instantie was het al een hele opgaaf om met de naald onder het sleutelbeen te komen. Toen dat eenmaak was gelukt was de volgende kunst om de adres aan te tikken. Dit ging helaas niet zoals het zou moeten dus na flink wat pogingen was het eindelijk zover. Nu wilde de lijn er echter niet in. Dus uiteindelijk werd er maar besloten om de hulp van zijn collega Drs. O. Visser in te roepen. Met wat aanwijzingen van hem werd er opnieuw een poging gewaagd, om onder het sleutelbeen te komen en de ader aan te prikken. Dit lukte, maar helaas bleek het wederom onmogelijk om de lijn ook in de ader te krijgen.

Ondertussen was het kleine kamertje volgestroomd met mensen die co-schappen lopen of dergelijke ‘operatie’ interessant vinden. Ik stelde dan ook voor dat de eerstvolgende die binnen zou komen 25 euro moest betalen. Helaas voor mij kwamen er geen extra mensen meer binnen. Ik vraag me ook af of dit gepast zou hebben, maar dat terzijde. Eén van de mensen die wilde kijken werd niet goed tijdens het gefrutsel aan mijn lichaam, waarop ze het kamertje maar verliet. Dit terwijl ik rustig bleef liggen en gewoon lekker door kletste met de aanwezige personen. Ik wil immers wel weten wat ze allemaal aan het uitvoeren zijn en hoe ik ze eventueel beter kan assisteren.

Omdat de handelingen die mijn arts uitvoerde gewoon volgens het boekje waren, wilde Drs. Visser zelf ook nog een poging wagen om de lijn aan te leggen. Dus hij trok ook een groen schort en handschoenen aan en starte met zijn poging. Hij kwam wel gemakkelijker onder mijn sleutelbeen terecht, maar ook hem lukte het niet om de lijn in mijn ader in te brengen. Dit ondanks het feit dat ik mijn borstkas zoveel mogelijk oprekte om maar ruimte te creëren voor de lijn. Uiteindelijk moest ik zo nodig naar de wc en hadden ze aan de linkerkant genoeg pogingen (acht ongeveer!) gewaagd dat men besloot om het aan de rechterkant te proberen. Hierdoor had ik gelijk de kans om naar het toilet te gaan.
Gelukkig had ik nog geen lasix gehad, want dan had ik niet langer dan 10-20minuten stil kunnen liggen zonder naar het toilet te moeten.

Na het toilet bezoek ben ik eerst met een CO naar de röntgenafdeling gegaan om een foto te maken van mijn torso. Men wilde nu weten hoe mijn botten precies liepen, zodat ze onder de juiste hoek onder het sleutelbeen konden komen om uiteindelijk bij mijn ader te eindigen. Gelukkig bleek dat alles er rechts goed uit zag. Dus begon men aan een poging aan de rechterkant. Dus wederom alles schoonmaken, doeken neerleggen, haarnetje en mondkapje op en toen kon men weer aan de slag. Dr. Anten kwam nu direct goed onder mijn sleutelbeen terecht en prikte direct de juiste ader aan. Drs. Visser gaf ondertussen aan dat wanneer ik ooit nog een lijn moest hebben ik aan moest geven dat deze rechts moest worden ingebracht aangezien mijn linkerkant anatomisch gezien niet helemaal in orde is. Dus een leermomentje voor de toekomst. Vervolgens werd de lijn ongeveer 15 cm ingebracht waardoor deze eindigt vlak voor mijn hart.

Na het hechten van de wond, kon ik mij nogmaals op de röntgenafdeling melden. Ditmaal om te controleren of de subclavia goed was ingebracht. Gelukkig bleek dit het geval te zijn, want na bijna 2uur te zijn bezig geweest had ik het inmiddels wel weer gehad. Gelukkig kreeg ik ook nu, meermalen, te horen dat ik mij goed hield. Want normaal duurt een dergelijke ingreep niet zo lang (15-30 min) en voelen mensen meer van de handelingen die ze uitvoeren. Wat ben ik nu blij, met mijn relatief hoge pijngrens .

Avondbezoek
Na de laatste röntgenfoto ben ik terug gegaan naar de afdeling. Daar bleek dat Fanny en Linda aan het tafelvoetballen waren om de tijd te doden. Zodra ik binnenkwam uitgelegd wat ze vandaag allemaal hadden gedaan en dat ik me enigszins beroerd voelde van al het gefrunnik aan mijn lichaam. Na Linda werd het bezoek opgevolgd door Roel en Michel. Michel gaat a.s. vrijdag naar London om te starten met zijn piloten opleiding en met een beetje geluk heeft hij over 1,5 jaar zijn brevet. Terwijl ik er vanuit ga dat ik dan weer mijn reguliere leven kan oppakken.

Hoe levens zo snel overhoop gegooid kunnen worden blijft me ondanks alles toch verbazen.

1. Reactie van Papa:
   februari 20th, 2007 at 10:14

   Is wel lachen man, hoe jij sommige dingen beschrijft. Moet ondanks al het doktersbezoek wel heftig zijn geweest. Ga nu verder PSV kijken.
   Papa

2. Reactie van Rolf:
   februari 20th, 2007 at 10:36

   Broertje, zo klinkt goed man al dat gefrunnik aan je lichaam!
   Godsallemachtig, denk dat ik toch meer op t mannetje lijk dan gedacht… want om eerlijk te zijn werd ik van het lezen alleen al een beetje beroerd… maja dan maakt die nuchtere opmerking van jou.. ‘Ik stelde dan ook voor dat de eerst volgende die binnen zou komen 25 euro moest betalen’.. wel weer een hoop goed.
   Maja, hoe stom het ook allemaal is, het blijft boeiend om jou verhalen zo te lezen!
   Ik kom je snel opzoeken, zodra mijn snotneus over is! Houd je taai!

   Liefs

3. Reactie van Mark:
   februari 21st, 2007 at 12:29

   Hey Noel,

   Leuk om je relaas van de dag te lezen. Ik heb altijd al geweten dat je linkerkant van je lichaam anatomisch niet helemaal in orde was Super dat jij er zo positief en sterk onder bent. Hulde Noel! Killer ben je. Ik bel je donderdag eventjes op kerel en ik kom zeker weer snel langs. De terugweg was afgelopen zondag een stuk korter dan de heen weg. Tsja ik ben en blijf een semi-Amsterdammer.

   Succes morgen kerel

4. Reactie van Jessica:
   februari 21st, 2007 at 11:56

   Hey Noël,

   dat was even schrikken toen ik hoorde van je ziekte…werd er echt even stil van (en je weet dat gebeurt bij mij niet zo snel)
   Leuk om je weblog te lezen en om zo op de hoogte te blijven van alle ontwikkelingen.
   Heel veel sterkte natuurlijk, ook voor je familie en Fanny!

   groetjes Jessica (HvA)

5. Reactie van Dimphy:
   februari 21st, 2007 at 12:49

   “Henk” heeft een nieuw speelmaatje gevonden.
   Ryan is er al een uur mee aan het spelen. Ik vraag me nu alleen af of ‘Henk” net als een kat meer levens heeft, Ryan gaat namelijk nogal hardhandig met hem om.
   Straks ga ik met Ryan vingerverven. Ik vraag me wel of we het dan schoon weten te houden.
   In ieder geval heb je aan het eind van deze creatieve uitbarsting er weer een kunstwerk bij om je muur mee te versieren.
   Morgen kom ik in ieder geval weer langs.
   Mama

6. Reactie van Ed van der Velden:
   februari 21st, 2007 at 1:19

   Hai Noël,
   Tussen de bedrijven door weer even alle reacties en natuurlijk de Collums van je gelezen. Bij mij komen herinneringen naar boven van mijn vader die tijdens zijn ziekbed, overigens géén leukemie, vele verhalen en ervaringen op schreef. Destijds was er nog geen PC voorhanden, en alles gebeurde met pen en papier. Later kwam de telefoon. Het is altijd goed om het van je af te schrijven en dit maal kan ‘iedereen’ het allemaal direct via je website volgen, en reageren. Zijn sterke kant is geweest zijn doorzettingsvermogen, nooit klagen, geen uitingen geven van pijnen en dergelijke. Optimistisch en opgeruimd van aard. Wanneer je ook een ‘bijtertje’ bent maakt het proces wat je moet doorlopen ‘dragelijker’ met het doel voor ogen om de draad weer op te kunnen pakken waar je gebleven bent. Met een enorme dosis levenservaring opgedaan tijdens dit traject. Ook voor je ouders, broer en zus, je vriendin en alle anderen die in je nabijheid zijn, maakt het dat je je verbonden zal zijn met hen.
   Groetjes van een collega van je vader.

   Ed

7. Reactie van Paul:
   februari 21st, 2007 at 1:51

   He Noël,

   Ik was gisteravond aan het werk, je weet wel, oudjes en ziekjes en andere kneusjes vervoeren, toen ik een ritje kreeg vanaf het VU ziekenhuis. De naam op mijn schermpje was Noel. Ik dacht huh? maar dat bleek de achternaam te zijn en het bleek een dikke mevrouw te zijn, mevrouw Noel genaamd dus en ze sprak half frans. Nou als je dus nog n keer n taxi nodig hebt moet je maar ff bellen, ik ben gratis! Verwacht wel een fooitje dan natuurlijk
   Hou je taai en keep up the good writing stuff.

   Groeten, Paul

8. Reactie van Mireille Wagemaker:
   februari 21st, 2007 at 2:58

   Hoi Noël, Ik zal mij eerst even voorstel, ik ben Mireille (de vrouw van Nico, een collega van je vader) en ook m’n schoonzusje (Ellen) is een collega van hem. Van haar hoorde ik het verhaal over jouw. Nu even ter zaken, allereerst wil ik jouw (en je naasten) heel veel sterkte wensen in deze moeilijke en onzekere tijd. Bij mijzelf werd op 15 jarige leeftijd (dat is nu 20 jaar terug) ook Acute Lymfatische Leukemie vastgesteld. M’n wereld stond stil, er komt in een keer zoveel op je af, en m’n verschil met jouw was dat ik (ook door de hoeveelheid medicijnen die ik in een keer kreeg toegediend) meteen enorm ziek was. Bij mij waren ook de eerste symthomen “de ziekte van Pfeiffer”. Ik wil je met dit mailtje laten weten dat ik met je meeleef (heel veel dingen zoals bloedafnamen, beenmergpunkties, bloedtranfusies etc klinken mij bekend in de oren) en wanneer je eventueel met vragen zit of gewoon verlegen bent om een praatje mag je me ten alle tijden mailen.
   Hou je goed, groetjes Mireille

9. Reactie van Hella:
   februari 21st, 2007 at 6:24

   :)
   Geniale foto van die strippers!
   Ik denk aan je & we komen gauw weer langs!
   (Hoop dat Henk nog leeft)

   Kus! Hella

10. Reactie van Fanny:
    februari 21st, 2007 at 6:25

    Ik snap niet hoe je er vanaf kunt blijven, van al dat snoep bedoel ik. Ik zit nu op je kamer (jij bent met Eline en t Mannetje in de Marjoleinkamer) en ik zit me hier vol te vreten aan paaseitjes (overigens het enige snoep dat ik hier kan vinden dat je niet mag hebben). Maar stiekem eet ik ook je Haribozakjes e.d.
    Ik weet dat er in je kast M&M’s, chips, Kinderbueno en Prince-koeken liggen. In je nachtkastje ligt nog een lading marsjes en twixen, autodrop en Snelle Jelles (net even gecheckt ). En dan op je tafel ook nog een Snicker en op bed een Katja -zak met 7 snoepzakjes….
    Pfff het is echt een Walhalla hier voor mij. Maar wanneer leer jij het nou waarderen? Aan mij zal het niet liggen, ik zal er voor zorgen dat je voorraad elke dag op peil blijft (ondanks mijn geschrans)!

11. Reactie van Rolf:
    februari 21st, 2007 at 6:42

    haha fannie!
    sla ook ff iets extra’s in voor dat kleine dikke broertje van m!

12. Reactie van Paula:
    februari 21st, 2007 at 7:13

    Hey Noel,
    Al een tijdje niet gesproken he, hoorde opeens maandag je verhaal!! Ik schrok me te pletter zeg….
    Meteen al je verhalen gelezen, superknap van je!!
    Weet zeker dat je er weer bovenop komt met al je positiviteit!!
    Paula

13. Reactie van Ilse:
    februari 21st, 2007 at 7:48

    Hoi Noel,

    Iedere dag toch even je “belevenissen ” lezen. Je kunt het
    allemaal leuk verwoorden.Mocht je in de toekomst geen passend werk vinden dan kun je altijd nog schrijver worden.
    Daar is volgens mij tegenwoordig een beste boterham in te verdienen.
    Groeten Ilse en Kees

14. Reactie van Leon:
    februari 21st, 2007 at 9:14

    In plaats van al dat snoep lijkt mij een lekkere braadworst of gebakken spek ook wel wat. Bro, wat vind jij? Lijkt mij ook een prima medicijn voor ‘t mannetje om snel nog een paar kilootjes te pakken.
    Papa

15. Reactie van Ilse:
    februari 21st, 2007 at 9:30

    Hoi Noel,

    Ik zal Kees niet zijn als ik niet zou reageren.
    Als ik een patient voor me heb waarmee het heel moeilijk gaat dan zeg ik altijd dat ze bezig zijn met het beklimmen van een zware berg, als ik al die verhalen lees van jouw en de andere mensen die je kent dan moet je maar denken dat we met z’n allen de berg aan het beklimmen zijn.

    Een ding is wel zeker dat jij voorop loopt en zolang jij kunt blijven lopen zullen wij jouw blijven ondersteunen met het beklimmen van de berg
    Als er een relief in de berg zit dan moet je maar denken dat het een tegenslag is en die zul je ongetwijfeld al wel meegemaakt hebben.

    Namens Ilse Noortje Onno en mijzelf wil ik je heel veel sterkte toewensen en ik hoop dat je er goed doorheen komt.

    Mocht je het dikwijls moeilijk hebben maak dan gebruik van de mensen die je kunnen bij staan denk hierbij aan de collega van je vader, die kan gevoelsmatig weten wat jij doormaakt.

    Nogmaals heel veel succes.

    Groet Kees Potters

16. Reactie van Rolf:
    februari 21st, 2007 at 9:41

    Mannetje,
    Om even te reageren op jou reactie… ik ben niet zo van het gebakken spek… maar ik moet wel toegeven dat zo’n braadworst uitstekend klinkt! Dus… ik ben vrijdag weer bij jullie… Mam, eten we braadworst?

17. Reactie van Tonny de Vries:
    februari 21st, 2007 at 9:45

    Hoi Noel,
    Tjonge,jonge..wat jij allemaal mee maakt!! En dat je toch steeds weer een uitzondering bent! Je bent wel een kanjer hoor, hoe je het allemaal kan beschrijven!!
    De foto’s van je omgeving lijken een sterrenhotel, en dat is maar goed ook, want alle behandelingen zijn niet mis.
    Ook al gaan we een weekje weg, we blijven je steunen in gedachten en wensen je veel kracht en sterkte!!!
    Lieve groetjes, ook voor Fanny,
    van sven, marit, jaap-jan en tonny

18. Reactie van Eline (zusje van..):
    februari 21st, 2007 at 11:06

    Ben zo trots dat jij mijn broer bent.

    x

19. Reactie van Bjorn:
    februari 22nd, 2007 at 12:22

    Hey neefje,

    Als je tijdens de berg-beklimming nog een pak-ezel nodig hebt voor al het eten, count me in..

    ik ga maar eens te bed ! weltrusten !

20. Reactie van Ans:
    februari 22nd, 2007 at 9:06

    Wat een verrassing: opeens kwam je weer gewoon even bij ons aan. Als een dandy (vanwege de zwarte handschoentjes). Ik ga straks even bij Fanny de was brengen en bijpraten. Heel veel groetjes.

21. Reactie van Fred (HvA F site):
    februari 22nd, 2007 at 10:35

    Ha Roel,
    Goed dat weblog man, heftig wat jij (en fanny) nu meemaakt. Hopelijk gaat het wel de goede kant op.
    Ik volg in je weblog je avonturen ben benieuwd wat er nog volgt. Sterkte, groeten Fred (je weet wel die naar de hes is vertrokken)

22. Reactie van Martine:
    februari 22nd, 2007 at 1:39

    Lieve Noel,

    Ik ben werkelijk een hoedje geschrokken, toen ik mijn hyves opende en een zin las over jou!! Daarna gelijk je weblog gelezen, Frouke gesproken en de nodige tranen gelaten!
    Het is een hele tijd geleden dat ik je gezien en gesproken heb, maar je zit in mijn gedachten! Ik blijf je volgen via je log en wens je veel sterkte!!

    Een dikke kus Martine (vroeger echthoor.nl!)

23. Reactie van Marsja Steltenpool:
    februari 22nd, 2007 at 2:49

    Hoi Noel,

    Hoorde via via je verhaal! Ik heb je een tijd niet gezien/gesproken maar wens je in ieder geval heel veel sterkte!

    Groetjes Marsja

24. Reactie van Déhlia:
    februari 22nd, 2007 at 7:01

    Hey Noël (& Piet),

    Wat een belevenissen allemaal weer, gelukkig kom je aan je vervelen niet toe. Je bent wel echt een bikkel hè, ze hebben daar in het vu echt een goeie aan je..en dan ook nog al die co-mensjes die naar jou en je wonderbaarlijke linkerkant komen kijken. Echt een top opmerking van je,btw!
    Heb je het ook een beetje gezellig met ons Piet?Of word je al gek van die grijns op z’n gezicht? geef hem iig maar een kusje van me.
    Veel sterkte komende dagen, Dikke Kus!

25. Reactie van Jos petit:
    februari 22nd, 2007 at 9:23

    Dag Noel, eerlijk =eerlijk: zo’n badmuts staat je hartstikke goed!
    Mij staat dat niet met m’n flaporen, dus daarom kom ik niet (met badmuts) naast je liggen.
    Sterkte met alles:)
    Jos

26. Reactie van wolf:
    februari 23rd, 2007 at 11:31

    Hoi Noel,

    Punten zetten met m’n pc thuis lukt ondertussen, maar met m’n laptopop het werk nog even niet. Ik heb even een rustig moment op mijn werk en zat jouw mailtjes nog eens door te lezen. Ze hebben je toch wel goed bij de neus vent. Al dat gefrunnik en gepeuter aan je lijf. Gelukkig zitten er ook vrouwenhanden tussen, ook al zijn die dan niet altijd even warm. Hou je taai noel.

    groet,

    Wolf

27. Reactie van Anne-Marije:
    februari 23rd, 2007 at 12:50

    Goed om te lezen dat je zo sterk bent! Echt top. Apart om alles zo over je te lezen, je hebt journalistiek talent!! Haha. Al ben ik nu geen stavanger-amsterdammer meer, vanuit Ede al het goeds voor jou! Kus Anne

28. Reactie van Andre Ossenblok.:
    februari 28th, 2007 at 11:40

    Hee Noel

    ik vind dat je een dy hart bent en dat je straks weer je leventje op kunt pakken en wat je pijn grens betreft hoe kunt je dit aan leren ik heb enkelbanden gescheurd en mijn voet gebroken en circa 5 operaties gehad in mijn leven , maar het was steeds weer gevoelig het deed toch wel wat met me.

    Fijn dat je je er zo doorheen slingert en open staat voor een geintje ,goed van je man en we blijven het volgen en vraag aan je moeder of ze d’r E-Mail heb gelezen.
    De groetjes aan Fanny en lekker laten snoepen,ik kan wel 5kg
    nougat bestellen voor haar bij de vriendin van ons Gerrie dan kunnen jullie lekker samen schransen.
    En heb je ons ingrid al gezien op haar webside?
    Tot horens en veel liefs en groetjes vanuit Roosendaal.

    Andre en Liset

Name (required)

Mail (will not be published) (required)

Website