Allereerst wil ik graag mededelen dat de competitie: “Wie schrijft het langste bericht” wegens doorslaand succes tot en met 13 augustus 2007 wordt verlengd. Dus neem de tijd en schrijf een leuk bericht.

Afgelopen vrijdag ben ik naar mijn ouders in Zuidlaren gevlucht, omdat ik het eventjes had gehad in Amsterdam. Dus ‘s middags ben ik naar Grootebroek gegaan om mijn motor uit de garage te halen en richting Zuidlaren te rijden. Doordat het perfect motorweer was en het relatief rustig was op de weg was ik na een kleine twee uur rijden aangekomen in Zuidlaren.
Daar heb ik vervolgens nog even van het weer genoten op het terras en heb ik vervolgens na het eten samen met de gehele familie ‘De Jong’ meegedaan met een wandeltocht met de vereniging. Officieel is het een activiteitenweek voor de gehele vereniging, maar om de één of andere reden is het toch voornamelijk mijn familie die altijd ijverig komt opdraven….

De volgende morgen ben ik weer naar Amsterdam vertrokken om samen met mijn zusje te eten. Door het lekkere weer, was de keus snel gemaakt om te genieten van tapas. Dus zijn we samen naar de AH gegaan om daar van alles vers in te slaan. En niet veel later zaten we buiten in de ondergaande zon te eten.
Net als mijn moeder vinden Eline en ik het lastig om porties goed in te schatten, waardoor we nog veel eten overhadden. Omdat het voor Eline niet praktisch is alles mee naar huis te nemen en ik het de volgende dag toch niet meer mag hebben, belande uiteindelijk minimaal de helft van de aangeschafte etenwaar weer in de container…

Zaterdag voelde ik me erg lekker en ben ik samen met vrienden naar het festival loveland in het Sloterpark te gaan. Daar heb ik van 13.00uur tot 23.00uur dansend van de muziek en het prachtige weer genoten. Wel was ik blij dat ik factor 50+ bij me had, want anders was ik ongetwijfeld levendig verbrand.
Op het festival kwam ik nog één van mijn verpleegsters tegen, gelukkig gaf ze me groot gelijk dat ik nog eventjes van de mogelijkheid tot uitgaan genoot. Want dat zal na de transplantatie voorlopig echt niet meer kunnen,
De volgende dag was ik zo op, dat ik niet veel meer heb gedaan dan op de bank hangen en tv kijken.

Maandags was het vervolgens tijd om naar weer eens echt naar de sportschool te gaan op mijn oude vertrouwde tijd (tussen 15.00-17.00uur). Gelukkig waren er ondanks dat ik er ruim 6 maanden niet ben geweest nog altijd dezelfde mensen.
Ik vond het dan ook super om hun weer eens te zien en bij te praten. Uiteraard hebben we ondertussen ook nog de nodige oefeningen uitgevoerd, want dat is uiteindelijk toch de reden dat je naar een sportschool gaat.
Tevens heb ik mij eens gewogen en het vetpercentage bepaald. Volgens hun weegschaal weeg ik 75,7 kg en heb ik 15,7% vet op mijn lichaam. Wanneer ik dat vergelijk met mijn laatste weging voordat ik ziek werd (81,8kg – 14,2% vet) ben ik ruim 6kg spieren kwijtgeraakt. Nu eens kijken hoeveel tijd het mij gaat kosten om deze 6kg er weer bij te krijgen.
Voorlopig is het echter de bedoeling om enkel de conditie te verbeteren en meer explosieve kracht te krijgen. Aangezien die nu vrijwel is verdwenen.

Gisteren was het weer tijd om een dag te bivakeren in het ziekenhuis. In tegenstelling tot de afgelopen weken, hadden ze ditmaal mijn chemo zowaar al klaarliggen en kon ik vrijwel direct aangesloten worden. Niet veel later waren ook de laatste 4 chemospuitjes er en kon ik naar huis. Vol enthousiasme riep ik dat dit voorlopig mijn laatste infuus zou zijn, aangezien ik na aankomende maandag tot de transplantatie chemo-vrij ben.
Helaas werd ik al snel teruggefloten door een verpleegster, want mijn bloedwaarden zijn nogal gekelderd. Had ik vorige week dinsdag nog een HB van 8,1 nu zat ik op 6,4 en waren mijn bloedplaatjes gezakt van 133 naar 70. Kortom ik moet komende vrijdag terugkomen om bloed te krijgen en daarnaast wellicht plaatjes. Gelukkig weten ze dit nu al, waardoor het aankomende vrijdag minder lang hoeft te duren voordat het bloed op de afdeling komt.

Daarna had ik een afspraak bij de afdeling radiotherapie, om te bespreken wat de bestraling (die ik ter voorbereiding van de transplantatie krijg) precies inhoudt. Omdat mijn ouders bestraling toch wat angstwekkend vinden, was mijn vader met het OV naar het VUmc gekomen.
In de centrale hal wachtte ik mijn vader op en we zijn vervolgens naar de afdeling radiotherapie gelopen.
Aangezien ik mijn medische status moest meebrengen ben ik zo vrij geweest, om hier ook eventjes in te spieken. Zo werd mij duidelijk dat mijn bloedgroep gaat veranderen. Eline heeft namelijk A+ en mijn bloedgroep is O-. Wat dit precies voor de transplantatie en de bijbehorende risicofactoren inhoudt weet ik helaas nog niet.

Na me te hebben gemeld bij de afdeling, was het uiteraard eerst noodzakelijk om wederom een nieuw ponskaartje te maken. Noël had er immers nog maar 4 in het VUmc en een 5e was toch echt noodzakelijk…. (ik probeer stiekem een ponskaartje van alle 10 poliklinieken die het VU heeft te verzamelen)
Nadat de nodige documenten waren aangemaakt en we hadden plaatsgenomen in de wachtkamer, werden we door een jonge arts opgeroepen. Deze legde uit dat ik 2 keer per dag 3 dagen lang achter elkaar volledig zal worden bestraald. Waarbij er tenminste 6uur zit tussen de bestralingen op een dag. Dit is om het gezonde weefsel een kans te geven om van de bestraling te herstellen. Botten / beenmerg herstelt namelijk aanzienlijk langzamer van een bestraling dan gezondweefsel.

Tevens gaf de arts aan dat volledig ook echt volledig is. Tijdens de bestraling wordt er geen enkel lichaamsdeel afgedekt. Enkel de dosis per gedeelte van mijn lichaam is variabel. Maar uiteindelijk zal alles worden bestraald, beenmerg bevindt zich namelijk in alle botten.
Het protocol waarvoor ik wordt behandeld, schrijft voor welke dosis straling mijn beenmerg moet krijgen. Om de kracht van de straling te kunnen bepalen, hebben ze mijn doorsnede nodig. Hoe dikker je namelijk bent hoe krachtiger de straling is, om de juiste dosis op de botten / het beenmerg te kunnen afgeven.
De dosis die ik toegediend krijg is 5x zo hoog als een ‘standaard’ algehele bestraling, kortom mijn lichaam krijgt een flinke dosis te verwerken. Dit is dan ook waarschijnlijk één van de redenen dat er minimaal 6uur tussen de bestralingen moet zitten.
Omdat ik in verhouding een hoge dosis moet krijgen wordt ik lang bestraald. Namelijk 30 tot 40 minuten per bestraling. Terwijl normaal gesproken enkele minuten volstaat.

Door de bestraling is het mogelijk dat ik last krijg van haaruitval / een rode verbrande huid en geïrriteerde mond / keelslijmvliezen. Hopelijk heb ik hier weinig last van, want met een geïrriteerde mond is het toch wel lastig slikken / eten.
Op lange termijn (20-30jaar) is er een kleine kans dat ik tumorren krijg, de arts gaf echter aan dat dit slecht enkele procenten zijn. En dat is iets wat ik tegen die tijd wel weer zie.

Verder wist de arts me nog opbeurend te vertellen dat de bestraling enorm mee valt ten opzicht van de transplantatie. Voor de transplantatie was ik tot op heden helemaal niet bang, maar door dergelijke opmerkingen begin ik toch wat te twijfelen.

Maarja nog even en ik ben chemo vrij en dan in de tussentijd nog zoveel mogelijk leuke dingen ondernemen en genieten van het leven. Mochten er overigens nog mensen zijn die een suggestie hebben over hoe ik mijn verjaardag kan vieren, hoor ik het graag.
Ik mag in ieder geval niet paintballen / bungeejumpen / uiteten / de kroeg in etc. etc. Tips zijn dus welkom.

1. Reactie van fanny:
   augustus 8th, 2007 at 5:07

   Jammer dat de film niet doorging maandag, maar gelukkig zijn we allebei goed in voetbal…not! Succes met je blauwe plekken, bedankt voor de persoonlijke pijnbestrijding en tot vrijdag. x

2. Reactie van Hella:
   augustus 9th, 2007 at 12:26

   Lieve schat,
   Twee handen op elkaar en een hele diepe buiging.

   Dat is wat ze hier in Bangkok voor je zouden doen!
   Heel veel succes vrijdag en geniet van je verjaardag volgende week!
   Hele dikke knuffel uit Bangkok!

3. Reactie van Liljan:
   augustus 9th, 2007 at 10:29

   Hi Noel!
   Je denkt vast Liljan, die naam ken ik ergens van, maar wie is dat ook alweer. Ik ben de Vriendin van Dolf Eisen van je studie. ( ik heb nog ergens in een plakboek een hele foute foto van ons twee van een keer koninginnenacht…) Ik hoorde ( alweer een tijdje gelden) van Dolf dat je zo ziek was en daar een site over bijhoud. Ik moest zeggen dat wij daar enorm van geschrokken zijn, maar ik vind de manier hoe open je ermee omgaat en het van je af kunt typen erg knap.
   Ik ben zelf niet so goed in het schrijven van stukjes, maar aangezien je aangaf dat de competitie: “Wie schrijft het langste bericht” wegens doorslaand was verlengd, leek het mij nu toch eens tijd om te reageren.
   ik lees nu af en toe je verhalen en wil je heel veel sterkte en succes wensen bij het vervolg van je behandelingen!
   groetjes van Dolf
   Liefs Liljan

4. Reactie van Papa:
   augustus 10th, 2007 at 10:13

   Hey, mannetje.
   Ik ben blij dat je de competie hebt verlengd. Want het is zeker nog geen daverend succes toe nu toe. Ik hoop dat nog veel kandidaten tot het laatste moment wachten om Bjorn te verslaan. Wat een enerverend verhaal heeft die opgedist zeg. Leuk om te lezen en zo kom je ook nog het een en ander te weten.
   Ik wou even laten weten dat er vandaag weer vele kilometers zijn gedraaid. Het is tenslotte vakantie en dan ga je met goed weer een stukje fietsen. Stond wel veel wind. Maar ja, daar word je sterk van zeggen ze. Vandaag ging de rit naar het noorden. Voor de mensen uit Roosendaal die geinteresseerd zijn in het afgelegde parkoers is het handig een landkaart er bij te nemen. Ik neem tenminste aan dat ze niet alle plaatsjes hier in Noord-Holland zullen kennen. Nou daar gaan we. Na de start hier in Grootebroek ging het via Lutjebroek, Hoogkarspel en Westwoud naar Hauwert. Daar zag ik nog een bekende, namelijk de vorige wethouder van Noorder-Koggenland, die in de weekenden zelf actief is als wielermicorfonist bij wedstrijden. Hij weet er dus een hoop van. Nu zit hij in de VUT en heeft genoeg vrije tijd om er zelf op uit te trekken. Hij stond tenminste zijn auto in te pakken samen met zijn vrouw. Toen ik er aan kwam herkende hij mij eerst niet. Maar later vermoedelijk wel. Zal het nog wel navragen. Bij het oversteken van de kruising bij de kerk en het dorpshuis reed ik over het nieuw aangelegde fietspad richting Oostwoud. Het fietspad loopt langs het plaatselijke voetbalstadion van vv Hauwert ’65. Die zijn vorig jaar nog kampioen geworden van de zesde klasse. Op de velden was een collega van mij juist bezig in de auto te stappen. Hij deed het rustig aan, nou ja een ambtenaar in vakantietijd en toch aan het werk. Ja wat verwacht je daar nu van? Ik groette hem van een afstand door mijn hand in de lucht te steken. Herman, zo heet mijn collega, zwaaide terug, maar ook hij leek niet te weten wie ik was. Hij verwacht natuurlijk ook niet een collega op de racefiets te zien. nortmaal kent hij mij alleen in mijn “nette” werkkleren. En iemand die er plotseling totaal anders uitziet kun je dan niet direct plaatsen. Zal ook bij hem navragen of hij mij heeft herkend.
   Ondertussen ziten we nog maar in Hauwert bij de voetvelden. We zijn dus ongeveer 8 kilometer ver. Daarom snel door naar Oostwoud. Ik had nog geen duidelijk idee waar ik naar toe zou gaan, dus ik besloot wat te improviseren. Ik koos voor een zigzagroute langs een aantal kleine dorpjes. Ik zou dan de wind niet altijd alleen maar tegen hebben. Door de variatie zou ik ook stukjes voor de wind hebben, waardoor de tocht een heel stuk draaglijer zou moeten worden. Zo gedacht, zo gedaan. In Oostwoud bij het bruggetje naar rechts. daar krijg je dan een kort stuk met klinkers die niet goed liggen. Het is dus pakweg 500 meter holder de bolder. Daarna bij het volgende bruggtje naar links, de Vereweg in. Dat is een lang stuk tot in Opperdoes. Daar langs de nieuwbouw. Er komen daar prachtige huizen. Alleen het is wel in Opperdoes …. daar moet je wel willen zitten.
   Na Opperdoes bij een stolpboerderij in aanbouw van het type twee-onder-een-kap afgeslagen naar Twisk, het monumentendorp van West-Friesland. Prachtig om door heen te rijden. Niet alleen voor mensen van hier, maar zeker ook voor toeristen die het nog niet kennen. Eeuwenoude stolpboerderijen staan hier als een soort openluchtmuseum te pronken. Nadeel voor mij als fietser is wel dat er een slechte klinkerweg ligt. Dat past natuurlijk bij het dorp, maar de vele kuilen en dwarse straatsten maken dat het fietsen hier iets Belgisch krijgt. Je moet namelijk dokkeren over het wegdek. Dat betekent de handen losjes op het stuur, een iets groter verzet pakken, en de fiets verder het werk laten doen. Het hele klus is dat daar, duurt ongeveer een kilometer of vier vijf. Dan zit je bijhet viaduct van Abbekerk. Als je na het viaduct rechts afslaat kom je bij Theo Vlaar. Daar hebben we een paar weken terug nog gebarbequed. Langs Theo zijn huis gereden, zo door naar Lambertschaag. Hier staat het groene kerkje. Dat wordt vooral gebruikt voor optredens van klassiek georiënteerde artiesten. Het is er nooit zo druk, al staan er op zondag wel eens een stuk of twintig, dertig auto’s. Meer publiek trekt het niet.
   Bij het groene kerkje links afgeslagen naar de Weere. Dat is een lang recht stuk. Je komt daar bij café Verlaat. Daar drinken we met de toerclub weleens koffie op zondag. De uitbaatser heeft het goede voor met fietsers. Je kunt er altijd terecht. Het is nog zo’n oud stamcafé. De koffie komt daar uit een gewoon koffiezetapparaat, zoals de meeste mensen thuis in de keuken hebben. Na het café loopt de weg nog een kilometer of twee recht door. Ik had daar de wind van opzij. Was goed te doen. Met een vaartje tussen de 25 en 30 reed ik richting De Gouwe. Dat stelt niet veel voor. Er staan maar een paar huizen, je bent er zo door heen, zelfs al zou je lopend zijn. Van de Gouwe ging het naar Sijbekarspel. Hier stond de wind in htet voordeel. Sijbekarspel is een lang slingerend lint, een nog authentiek stukje West-Friesland, wel voorzien van een asfaltweg. Ja, de moernisering heeft ook hier toegeslagen. Best handig zo’n asfaltweg, ook voor de moderne agrariër die met zijn trekker van pakweg vier meter breed hier gemakkelijk 40 kilometer per uur moet kunnen halen. In ieder geval voor mij op de fiets een mooi stuk.
   Sijbekarspel loopt ongemerkt over in Benningbroek. Als je het niet zou weten, denk ik dat je het niet eens de gaten zou hebben. Wel is er verschil van wegdek. Benningbroek heeft weer klinkertjes, maar hier liggen ze wel goed. Goed gelegde klinkers rijden lekker. Het geeft een gevoel van snelheid, zelfs als je niet hard gaat. Komt denk ik door het geluid dat ze afgeven uit het bandencontact. In Benningbroek staat de kangoeroewoning van Annie Vlaar. Dat is een huis waar mantelzorg wordt gegeven. De kinderen gaan hun ouders verzorgen als dat straks nodig mocht zijn. Een sympathiek idee, maar wel een knots van een woning. In Benningbroek ben ik ongeveer 35 kilometer op pad. Ik heb nog een heel stuk voor de boeg. Dat kan ik nu zeggen, want ik heb de rit namelijk al gereden. Toen ik daar was wist ik het natuurlijk nog niet. Maar ja, zoals ze zeggen: terug kijken is altijd makkelijker dan vooruit blikken.
   Als je Benningbroek uit bent kom je op de kruising bij café Halfweg. Ik had daar de keuze om door te rijden naar Midwoud. Ik besloot een andere richting te nemen. In Midwoud kom ik al vaak genoeg. Daarom maar naar Nibbixwoud. Een mooi dorpje. Ik denk dat ze er in Roosendaal ook wel van gehoord hebben. Al zullen de meesten het niet precies kunnen plaatsen, maar wat zou dat? De Ganker in Nibbixwoud heb ik tot de helft gedaan, daar kun je rechts af naar industrieterrein Overspoor, over de Wijzend. Daar komt ook onze Skoda vandaan. Je weet denk ik wel waar het is. Bij de Skoda het viaduct over naar Wognum. De mooie Zomerdijk genomen. Hiier dwaalden mijn gedachten af naar het gesprek dat we dinsdag hebben gehad met de bestralingsarts. Best eng als je er op terug kijkt. Er gaat nog heel wat gebeuren. Maar alles voor het goede doel, al beangstigt het mij wel, de ene keer meer dan de andere. De Zomerdijk bracht mij eerst in Noordermeer en daarna in Zuidermeer. Opnieuw twee prachtige authentieke stukjes West-Friesland. Zouden ze voor altijd zo moeten laten. Kronkelende weggetjes, boerderijen, een kerkje. Dat was het. En, o ja, nog twee nieuwbouwwoningen niet te vergeten. De tijd heeft hier echt stil gestaan. Op de fiets kom je echt overal, wel was het hier bikkelen. Ik kreeg langzaam de wind weer tegen. Het was bijna storm op de kop. Zo naar Obdam. Weet je nog waar we zijn trouwens? Een klein plaatsje met een station. vlak bij Herhugowaard. Dan ik dat ook maar weer duidelijk. Bij Obdam de Bermeerpolder in. Het barst daar van de molens. Prachtig, ze stonden allemaal in bedrijf. In de winter, in ieder geval vroeger toen er ‘s winters nog ijs lag, wordt hier veel geschaatst. Er liggen lange vaarten, kilometers kun je hier doortrekken. Helaas, nu is het zomer en ik ben op de fiets. Ook dan is het hier fantastisch. Ik kom hier veel. Je zou het ook eens op de motor kunnen doen. Ik denk dat het wel wat is, alleen je moet er niet gaan scheuren met al die bejaarder op de racefiets.
   Via de Berkmeer richting Schagen, dat zegt de meeste in Brabant denk ik ook wel iets. Natuurlijk niet Schagen zelf aan gedaan. Ik hou het bij de idylische dorpjes van weleer. Na het oversteken van de AC de Graafweg, de verbindingsweg van Wognum naar Heerhugowaard, ben ik bij de Langereis – zo heet daar de vaart –
   afgeslagen naar Oude Niedorp. Ook weer een niet te versmaden plaatsje, zeg maar een samensmelting van 20 huizen op een kruising met een kerk en een café. Iets verderop ligt dan Nieuwe Niedorp. Iets groter en meer voorzieningen waaronder een Chinees restaurant, een snackbar en een winkelcentrum met een Deen en een Blokker. Nieuwe Nieuwdorp is dus niet te versmaden. Daarna door naar het dorp van Kai Reus, de Rabo-renner die zo ongelukking was gevallen tijdens een trainingsrit in de Alpen. Gelukkig is hij nu weer thuis in Winkel. Winkel is niet zo bijzonder, veel nieuwbouw, gelegen in de Wieringermeer. Ik kwam al snel op het industrieterrein, alwaar ik het bedrijf van Spaansen ontwaarde. Hiier heeft vroeger ons stratenmakersbedrijf C.M. Bakker zijn materialen van betrokken. Zodoende is dat het weten waard. Via Spaansen door naar Lutjewinkel. Je snapt het, de kleinere uitgave van Winkel, zoals Lutjebroek hier het kleine broertje van Grootebroek is. Ook al zullen de Lutjebroeker – de echte – daar anders over denken. Zeker in kermistijd als de vete tussen beide dorpen een paar dagen herleeft om daarna weer voor een jaar weg te zakken.
   Lutjewinkel door, via een lommerrijk weggetje, de winderige polder in. Barsingerhorn vond ik na een paar kilometer flink tegen de wind in beuken. Het tempo zakte naar zes-zevenentwintig. Kostte nog best energie om daar te komen. Barsingerhorn stelde mij voor de keus, richting het noordwesten naar Anna Pauwlona en Den Helder of meer richting Amstelmeer en Wassenzee. Ik koos voor de Waddenzee, maar dan wel via Kolhorn. Ook zo’n dorp wat onze toerclub op de zondag regelmatig aandoet. Kolhorn is gezellig. Er liggen veel boten in de vaart. Het is er bedrijvig, al is het plaatsje klein. Daar overgetoken naar Wieringerwaard. Een naam die niets aan duidelijkheid overlaat: namelijk gelegen in de Wieringermeerpolder. Dus volop wind, nog altijd tegen en nog steeds niet harder dan zo’n 26. Wieringerwaard bereikte ik na vier kilometer, niet het dorp zelf, dat ligt iets verder, maar de kruising waar ik de afslag nam naar het welbekende Slootdorp. Inderdaad, het barst daar van de sloten. Maar zo is heel de Wieringermeer, alles open, rechte wegen, veel water en hier en daar een paar een boierderij en een paar struiken. Meer niet. Slootdorp is een kleine groeikern. Er worden mooie nieuwe huizen gebouwd. Helaas staan de mensen niet te trappelen om ze aan te schaffen. Ze blijven nog wel even leeg staan, denk ik. In Slootdorp nam ik de rotonde, ja ook daar kunnen ze niet meer zonder rotonde, naar Westerland. Nou familie de Jong, let nu op. Want wat passeerde ik nabij Westerland. Je wilt het niet weten, maar hier ligt de kern De Haukes. DE HAUKES, ik zal het even met hoofdletters neerzetten. Dan valt het lekker op, jullie weten vast wel waarom. De Haukes blijkt een gehucht te zijn aan de rand van het Amstelmeer, juist gelegen voor Westerland, waar wel 10 huizen staan. En een benzinepomp. Ik vraag mij af, of de betreffende familie Haukes, ons allen wel bekend uit Zuidlaren, wel op de hoogte is van het bestaan van deze nederzetting, waaraan zij vermoedelijk toch hun famlienaam te danken hebben. Eigenlijk zouden ze er eens heen moeten gaan. Kunnen ze met eigen ogen zien waar hun roots liggen. Tevens een mooie gelegenheid om er een gezellige dag van te maken. Daar zijn ze bij weten zeker en vast heel erg goed in, althans afgaande op de feesten die in Zuidlaren plaats vinden.
   Zo, dat gezegd hebbende, vervolg ik mijn weg naar de Waddenzee. Die bereikte ik hier bij Westerland. De Waddenzee volg ik vanaf hier tot aan Den Oever. Ik doorkruis dan het voormalige eiland Wieringen. Nu is dat ingepolderd, komt door de aanleg van de Wieringermeerpolder. Westerland loopt via mooie paden door tot in Hippolytushoef. Een bekende naam, denk ik. Misschien ook wel niet. In ieder geval een dorpje met een kleine kern. Je bent er wel snel door heen. De wind kwam hier weer in het voordeel. Van Hippo steek ik door naar Stroe. Ik meen mij te herinneren, dat jij hier vroeger hebt gekampeerd op de boerderij van de aardrijkskundeleraar Lont. Kan ook Eline zijn geweest. Zijn naam staat nog steeds aangegeven bij zijn boerderij. Je kunt bij hem ook gaan wadlopen. Stroe is leuk om door heen te gaan, trouwens alles op Wieringen oogt gezellig en leuk. Na Stroe kom je in Oosterland, je bent dan bijna in Den Oever. Den Oever kent iedereen wel. Hier begint de afsluitdijk. Die heb ik deze keer maar niet genomen. Zou niet weten hoe ik vanuit Friesland weet thuis zou moeten komen na alle kilometers die er inmiddels opzetten. Den Oever is een oud vissersdorp. Je kunt er garnalen kopen en vast nog veel meer andere soorten vis. Dat heb ik niet gedaan, ik heb het tunneltje opgezocht onder de snelweg door. Je komt dan aan de IJselmeerdijk die mij richting Medemblik brengt. Na een paar kilometer, zie je dat de dijk in een bocht ligt. Dat is raar, want voor de rest is de dijk kaarsrecht. Een paar dagen terug was ik hier ook. Ik kwam toen een fietsmaat van onze club tegen. Hij heeft mij uitgelegd dat hier in de tweede wereldoorlog de dijk was doorgestoken door de Duitsers. De hele Polder was toen onder water gelopen. Naar dit gat in de dijk is het bos genoemd dat ze hier hebben aangeplant, je weet wel het Dijkgatsbos waar ze tegenwoordig kindervakantiewerk houden in de zomer. Er staat daarvoor zelfs een eigen onderkomen van de organiserende stichting in het bos. Zo kom je nog eens wat aan de weet tijdens je fietstochten.
   Van het “gat” in de dijk is het nog 15 kilometer naar Medemblik. Dat ging als een speer. Windje in de rug, tandje bijschakel en je bent er zo. In Medemblik geeft mijn teller ondertussen 125 aan. Dan maar naar huis dacht ik, anders wordt het te laat. In Medemblik langs het stoommuseum gereden naar Onderdijk. Nog steeds voor de wind. In Onderdijk was nog een rommelmarkt. De mensen stallen daar hun overbodig geworden spullen gewoon aan straat en andere mensen kunnen dat opkopen om het vervolgens bij hun thuis zelf op zolder te zetten of weer mee te nemen naar een andere rommelmarkt om te proberen het daar te verkopen met winst. Ik kon er in ieder geval niet gemakkelijk door. Ik heb overigens zelf niets gekocht. We hebben al genoeg ben ik van mening, Dus door naar Wervershoof. Hier hebben ze tegenwoordig een grand café gemaakt bij van Rooijen. Er zat alleen niemand. Bij van Rooijen doorgefietst naar de Tolweg. Hier het viaduct genomen, een beste klim op het eind van de rit. Na het viaduct daal je af naar Hoogkarpsel. Daar was ik al eerder geweest vandaag. Nog een klein stukje dan ben ik weer thuis, Hoogkarspel werd snel opgevolgd door Lutjebroek, erg rustig in deze vakantietijd, niets te zien, haast geen auo’s die hinderlijk geparkeerd staan. Kortom ik kon goed doorrijden. Via Nan naar het rotondetje bij de Raadhuislaan. Daar de Zesstedenweg genomen – welke zes steden zouden ze hier eigenlijk mee bedoelen? – en vervolgens de rotonde bij het spoor. Omdat er een trein moest passeren nam ik nog een klein uitstapje naar het station. Via het gemeentehuis en winkelcentrum weer naar de spoorbomen die inmiddels weer open waren. Toen nog een laatste rotonde, de Inlaat en de Duiker en ik was weer thuis. Uiteindelijk stond de teller op 140 kilometer, het gemiddelde van de rit van 27,6 kilometer en de tijdsduur was 5 uur en 5 minuten. Gelukkig had ik brood mee voor onderweg en twee bidons. Thuis was alles keurig op. Mooi gedaan zou ik zeggen.
   Ik was rond kwart voor vier weer thuis. Moest direct aan de slag met eten en drinken maken. Want mama zat nog op de camping bij Ronny – die houdt het mooi vol daar en nu ze inmiddels weer thuis blijkt dat ze het prima naar de zin heeft gehad – en Rolf was naar Marije. Later bleek Rolf niet thuis te komen eten, dus heb ik alles maar zelf tot mij genomen. Het was een prima maal, tagliatella – een soort macaroni in een andere vorm – rode bietjes en een stukje hamlap. Heel voedzaam en een verrassende combinatie.
   Na de maaltijd alles weer afgewassen, voor die paar bordjes heb ik geen vaatwasser nodig. Zelf doen gaat sneller en je kunt de spullen de andere dag direct opnieuw gebruiken, omdat ze niet in de vaatwasser staan te wachten tot ze worden gewassen. Handig he, zo’n mannetje die nog ouderwets zijn eigen aanpak volgt. Na het afwassen, was het de beurt om te stofzuigen. Snel gedaan, er werd zelfs een BH-zakje opgezogen. Nou toen moest alles weer uit elkaar om dat zakje terug te krijgen. Kostte best wat moeite, moest ook de stofzak leeg schudden. Heb ook nog een opgezogen plint van het laminaat gevonden. Ja, die stofzuiger zuigt zelfs onze plinten los.
   Na het stofzuigen de TV aangezet om wat te relaxen. Moet tenslotte ook weer op krachten komen voor de volgende rit. Wat er morgen op het programma staat weet ik niet. Maar even afwachten hoe de wind staat.
   Zo, je bent weer bij. Je weet wat ik vandaag heb uitgevreten. Heb in ieder geval niet stil gezeten. Ik vond het trouwens erg gezellig afgelopen dinsdag samen in het Vondelpark op het bankje met onze vers ingekochte pcknickmand. Een uitkomst die Albert Heijn daar.
   Nou mannetje, ik ga afsluiten. Bedtijd voor mij. Ik hoop dat de competie een terechte winnaar gaat opleveren. Denk dat Bjorn nog wel toeslaat met een nieuw bericht. En ook andere kandidaten gaan natuurlijk pas op het laatste moment insturen.
   Het ga je goed en tot gauw.
   Papa.

5. Reactie van Mama:
   augustus 10th, 2007 at 10:38

   Zo knul,
   Ik ben weer thuis. Ik heb de afgelopen dagen bij Ronny op de camping gezeten. Zoals ik al had verwacht had ik niet echt mooi weer (kamperen en mijn persoontje = is gelijk aan = kou lijden en nat worden) maar ik heb me prima vermaakt.
   Ronny staat op een leuk veld met gezellige mensen, waar ik een aantal mensen al een klein beetje van ken.
   Ik heb de afgelopen dagen niet zo heel veel gedaan, maar ben met Ronny donderdagmiddag nog wel naar Huize Doorn geweest. In ieder geval was het gezellig en heb ik het dit keer sávonds niet koud gehad (al had ik wel een hele dikke slaapzak, een dikke wintertrui, wollen sokken en winterlaarzen nodig om dit te realiseren)
   Vanavond ben ik met een auto vol spullen naar huis gereden, ik ben een uur bezig geweest om de auto bij Ronny leeg te laden. DIt keer stonden de fietsen dankzij de goede zorgen van Tim muurvast, alleen koste het me heel veel moeite om de fietsen van het rek af te krijgen, vooral de fiets van Ronny is loodzwaar en ja ik ben niet zo heel erg sterk. Maar na enige tijd zwoegen is het me gelukt.

   Komende dinsdag ben je jarig, heb je al een idee hoe je dit wilt vieren???????
   Heb je nog suggesties van anderen gehad???????
   DIkke kus van Mama

6. Reactie van Bjorn:
   augustus 11th, 2007 at 11:55

   Daar gaat men eerste plaats.. sniff sniff

7. Reactie van Bjorn:
   augustus 11th, 2007 at 3:45

   Toch vind ik dat Ome Leon wel een erg mooi verhaal heeft geschreven.

   Maar ik verwacht zowiezo nog wel een paar flinke lappen met teksten, want tweede worden van de 2 is ook zo lullig..

8. Reactie van papa:
   augustus 12th, 2007 at 1:21

   Hey Noël,
   Hier ben ik weer. Ik doe nog een poging, want ik verwacht Bjorn en andere kandidaten nog op het laatste moment met een reactie. Vandaag met de club weer een tocht gedaan. Richting Volendam ……………… bla, bla. bla, enz.
   Wie meer wil weten wacht verdere berichtgeving af.

   Papa