(van Eline, zusje)
Al een aantal dagen ligt er een klein fortuin in onze koelkast. Twee keer per dag slinkt het fortuin een beetje. Ik spuit om 9.00 en om 16.00 uur een duur goedje in mijn buik. Hiermee groeit mijn dagwaarde belachelijk snel en ben ik ondertussen een klein fortuin waard. (Dit natuurlijk bovenop mijn onschatbare en onbetaalbare ‘natuurlijke’ waarde)

Het spuiten gaat me gelukkig goed af. De koude, glazen spuitjes hebben een dunne naald, haast zo dun als een speld. Ik pak een stukje buikhuid (lees: vet) vast. Ergens links, rechts of onder mijn navel prik ik de naald door mijn huid. Vervolgens trek ik aan de zuiger om te controleren of ik geen bloedvat heb aangeprikt. Daarna spuit ik de vloeistof langzaam in en trek ik de spuit terug. Ik voel de vloeistof in mijn lijf sijpelen. Het is een naar gevoel, maar echt pijn doet het niet. Al snel is het effect van de neuprogen een beetje merkbaar, mijn bekken en onderrug voelen raar, stijf en zeurend aan. Ook ben ik erg moe, ik breng mijn zaterdag hangend op de bank door en slaap goed.
Zondag morgen heb ik mijn wekker gezet. 8.50 uur. Slaapdronken loop ik naar beneden, ga plassen, mijn handen wassen en duik ik de koelkast in. Ik plof op de bank neer en pak een vetrolletje aan de rechterkant van mijn buik. Ik heb met mezelf afgesproken dat ik ’s ochtends rechts prik en ’s middags links prik. Dit om een beurse buikhuid te voorkomen. Gelijk daarna ga ik lekker verder met slapen. Een nieuw ochtendritueel is geboren.
Na de derde injectie op zondagmiddag beginnen mijn botten meer en meer te zeuren. Ik voel me verkouden. Heb keelpijn. Samen met mijn ouders hobbel ik in de Skoda naar het Vu ziekenhuis. Eindelijk broertje bezoeken! Broertje regelt gelijk wat goede pijnstillers.
Vanaf maandag zit ik echt niet meer lekker. Alles doet gewoon zeer, dus lig ik. Ik voel de cellen in mijn beenmerg groeien, vermenigvuldigen, kindjes maken, er gebeurt iets! Ik weet natuurlijk helemaal niet of ik dit wel voel, maar tegelijkertijd ben ik er zeker van: dit is wat ik voel! Zo onderhand ervaar ik ook hoe het voelt om in het bezit te zijn van een pijnlijke, hypomobiele onderrug (geen beweging mogelijk!). Gedurende de dag strompel ik als een oude vrouw door het huis. Ik kreun en steun. Zitten kan niet, laat staan gaan zitten of opstaan, bukken, sokken aantrekken…vandaag en de komende dagen zijn dit allemaal uitdagingen! Ook kan ik me spontaan voorstellen hoe iemand met rugklachten zich voelt.(Zeker van toegevoegde waarde voor een oefentherapeut is spe.)
De pijn breidt zich langzaam uit naar mijn bovenbenen. Om verder onbehagen en meer botpijn te voorkomen slik ik me vervolgens helemaal suf aan de paracetamol met codeïne. ’s Avonds maak ik nog even ruzie met Rolf en irriteer ik me ontzettend aan mijn vader die kampioen-stomme-en-dubbele-vragen-stellen is. Rolf en ik maken het niet veel later weer goed en we kijken samen naar het Zwanenmeer (Rolf you rock!)
Daarna slapen. Ik slaap onrustig, word veel wakker, droom naar. Als snel volgt mijn nieuwe ochtendritueel. Weer strompel ik door het huis als een oude vrouw. Ik maak me zorgen om Noël, hij is ondertussen erg ziek van chemo en bestraling. We moeten het nu waar gaan maken! Echt super spannend, maar ik ben er klaar voor.

Morgenochtend vroeg gaan we naar het Vu. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat ik de 320 miljoen stamcellen ga halen! En anders prik ik graag nog even door…

Kus, Eline alias de oude vrouw

1. Reactie van Déhlia:
   september 25th, 2007 at 11:56

   kippenvel …maar you go gilrl!!!
   Zet hem op familie Elsten!!

   kussen!

2. Reactie van Hella:
   september 26th, 2007 at 12:43

   Onbetaalbare Eline,
   Ik heb groot respect voor hoe jullie ermee omgaan en ik weet zeker dat je van onschatbare waarde bent voor Noel!
   Succes en een dikke kus voor je broer (ook al mag je die nu niet geven)!

3. Reactie van Angelique en Hans:
   september 26th, 2007 at 2:29

   Let’s go Supergirl, just Rock and Roll and Twist and Shout. Succes!!!!!!

4. Reactie van Dolf en Piet:
   september 26th, 2007 at 3:15

   Hallo Eline,

   Wij denken dat je dagwaarde alleen maar krimpt nu je je als een oud vrouwtje voort beweegt, je “natuurlijke” waarde groeit uiteraard wel aanzienlijk.
   Het is voor ons buitenstaanders mooi om op deze manier inzicht te krijgen in het verloop, zeker als dat op een serieuze maar humorvolle wijze wordt beschreven. Je zou, zo denken wij, een goed auteur (of ambtenaar) kunnen worden. Dat je vader stomme en dubbele vragen stelt, herkennen wij………
   niet. De hele familie is waarschijnlijk uit z’n normale doen.
   Veel succes en nu maar hopen dat het bij Noël aanslaat.

   groeten
   Dolf en Piet

5. Reactie van Koos en Marleen:
   september 26th, 2007 at 3:33

   Beste Eline, ik heb mijn reactie per ongeluk onder het vorige hoofdstuk gezet, bij deze nogmaals: het lijkt erop dat de medicijnen goed werken. Het gaat je lukken! Heel veel sterkte en succes vor jullie beide van Koos en Marleen.

6. Reactie van )pa, oma oom Geert:
   september 26th, 2007 at 6:18

   Beste Noel en Eline

   Wij leven met jullie mee in deze spannende tijd.
   Wat zijn jullie mentaal sterk! Hou zo vol jullie hebben de goede moraal te pakken.
   Jullie verdienen medailles voor dapperheid van de orde van de leeuwen en leeuwinnen.
   Sterkte en groeten voor heel de familie.
   (oma steekt nog een extra kaarsje op)

   Oma, Opa en oom Geert.

7. Reactie van Rolf:
   september 26th, 2007 at 6:25

   GO SIS GO SIS GO SIS GO SIS!!!!!!!!! YOU ROCK! 436 MILJOEN VAN DIE CELLEN!!!!!!

   Als ik jou was zou ik voor elke cel een 0.01 cent vragen… wordt je nog rijk!

8. Reactie van Rolf:
   september 26th, 2007 at 6:27

   Ik bedoel, we moeten toch blijven denken als student!

9. Reactie van Noël:
   september 26th, 2007 at 6:59

   Toch jammer dat jij me niet kon helpen he broertje Wie weet had ik dan je financiele gat wat kunnen dichten.

10. Reactie van Bjorn:
    september 26th, 2007 at 11:11

    Haha.

    Super Eline ! Ik vind het super van je dat je nog zo positief blijft, onder de toch pijnlijke omstandigheden, maar alles over voor je broertje Echt super veel respect !!

    Wat ik wel nog even wil zeggen is dat je schrijf-stijl en woordenschat een stuk beter is dan die van je Vader betrefts blogjes hehehe. Je beschrijft het zo echt allemaal, ik leef echt met je mee ! En natuurlijk ook met Noël. Go Family !!

    (K)

11. Reactie van Piet, Marion en Corné van Oers:
    september 27th, 2007 at 5:19

    28-09-07

    Hallo, jonge oude vrouw oftewel Eline,

    Vroeger keek ik naar een serie: “de vrouw van 6 miljoen”. Met blote handen sloeg ze de gemeenste boeven neer. Ze liep zo hard als een auto en deed nog veel meer wonderbaarlijke dingen. Maar ze zinkt geheel in het niet bij wat jij presteert.
    Eline, je bent een krachtige nicht! En ik wed dat de hele familie zich hierbij aansluit.

    Liefs en sterkte voor jou en Noël, maar ook voor Rolf, Léon en Dimphy.

    Er brandt weer een kaarsje.

    Ome Piet, tante Marion en de dikke knuffels van Corné.