Door zusje. Noël heeft mij gevraagd een verslag van de transplantatie te schrijven.

De start van een spannende dag, een nieuw begin. Wakker worden met je hart in je keel. Een half broodje eten, zonder trek. Een gesprek voeren zonder te luisteren. Lachen om een grap terwijl je de clou niet snapt.Een dag waar we allemaal tegenop hebben gezien en een dag waar we allemaal naar uit hebben gekeken. Het is raar om al weken van te voren te weten dat deze dag onvergetelijk wordt. Ik wil en zal deze dag nooit vergeten.

Papa, mama, Rolf en ik komen rond elf uur aan bij het Vu ziekenhuis. We parkeren de auto in een zijstraat. Zelfs iets eenvoudigs als parkeren blijkt op een dag als deze ontzettend complex. Rolf steekt en steekt. Het zweet breekt hem uit. Hij steekt nog eens. De ene poging eindigt volledig op het fietspad . Een andere poging is niet eens een poging te noemen. Na ongeveer 15 keer filesteken zet Rolf de auto recht langs de weg. Eindelijk!
Vervolgens stappen we zo snel als het gaat naar afdeling 3B. Mijn verstoorde looppatroon zorgt wederom voor een kleine vertraging. We lopen door naar de flow-kamer. Mama meldt zich bij het verpleegkundige personeel. Fanny is er ook. Kort worden de regels van de kamer besproken. Vooral handhygiëne is belangrijk. Bij (neus)verkoudheid is de flow-kamer absoluut verboden terrein. En er mogen zich maximaal drie personen in de flow-kamer bevinden. Dit is inclusief Noël, doctoren en verpleegkundigen.
Vandaag bestaan deze regels echter niet. Vandaag zijn we met z’n allen op de kamer. Vandaag mogen we zelfs met een snotneus naar binnen. Vandaag is de dag. Vandaag vinden mijn stamcellen een nieuw thuis. Vandaag wordt Noël, mijn liefste broer, Rolf’s grootste voorbeeld, papa’s trots en oudste zoon, mama’s alles en Fanny’s liefde en beste vriend getransplanteerd. Vandaag is een nieuw begin. Vandaag kan alles!

Al snel komen de behandelend arts en een verpleegster binnen. Ze hebben een kleine koelbox bij. Wat slangetjes, infuuszakjes en een mondkapje worden op tafel gelegd. In de koelbox zitten 2 zakjes met stamcellen. Twee keer een halve liter vloeistof. Veel meer dan ik gister heb afgegeven. De stamcellen zijn verdund om een reactie op mijn afwijkende bloedgroep te minimaliseren.
De arts vertelt dat een reactie op de stamcellen (of eigenlijk op mijn rode bloedcellen) ondanks de verdunning heel waarschijnlijk is. Dit kan zich uiten in huidirritatie, benauwdheid, koorts en/of rillingen.

Rond half twaalf druppelen de eerste stamcellen via de infuusslangen hun nieuwe thuis binnen. Noël ligt er behoorlijk fit bij. Hij kletst, lacht, beweegt zich vrij en maakt grapjes. Hij rekent uit dat iedere druppel ongeveer 20.000 stamcellen bevat. (Wie dat in een paar seconden uit kan rekenen verdient wat mij betreft een Nobelprijs voor super slim hoofdrekenen!) Iedere druppel is dus zeer waardevol.
Ik merk dat Noël me dankbaar is. Ik zie het in zijn ogen en ik zie het aan zijn mond. Maak ook ik ben dankbaar en blij. Blij dat het toeval aan onze kant staat, dankbaar dat mijn cellen Noël kunnen helpen.
Niet alleen de dankbaarheid is voelbaar. Strakke gezichten en slechte grappen verklappen hoe gespannen we allemaal zijn. Druppel voor druppel loopt de zak stamcellen leeg. Een halve liter Eline is nu een halve liter extra Noël!

Na een kleine pauze wordt de tweede zak stamcellen aan het infuus gehangen en aangesloten. Halverwege deze zak begint Noël te reageren op de vreemde rode bloedcellen. De stamcellen zijn welkom, alleen die rode monsters moeten vechten voor hun plekje.
Noël heeft het koud. Er worden extra dekens en een kruik gehaald. Hij krijgt het steeds kouder. Het infuus wordt stopgezet. Zijn bloeddruk en zijn temperatuur worden nog eens opgemeten. Noël begint te rillen. Er wordt een extra dokter bij geroepen. De rillingen worden heftiger. Het lijken wel stuipen…
Ik ril ook. Mijn ogen branden, langzaam begin ik te huilen. Ik voel me schuldig. Het zijn mijn cellen! Ik probeer mijn tranen weg te slikken. Noël mag niet denken dat ik er niet in geloof! De tranen. Ik hou het niet meer. Ik moet weg, gewoon weg. Ik loop de kamer uit. Even wat drinken, een stukje lopen en zuchten, vooral diep zuchten. Papa, mama, Rolf en Fanny blijven bij Noël.
Ondertussen krijgt Noël prednison en een ander medicijn toegediend. Hij reageert hier snel op. Het rillen wordt minder. Hij herstelt, heeft slechts lichte verhoging en de benauwdheid blijft uit. Langzaam krijgt Noël zijn eigen gezicht weer terug. De kou blijft.
Na een pauze wordt het infuus weer aangesloten. Nu druppelen de stamcellen iets langzamer door de slangen in Noël’s aderen. Het laatste stuk van de transplantatie verloopt zonder problemen. Opgelucht halen we allemaal adem. Weer een stap vooruit!

Twee minuten voor half twee hebben alle 428 miljoen stamcellen hun nieuwe thuis gevonden!

Noël is moe van de transplantatie en probeert te slapen. Mama blijft bij hem. Fanny plaatst nieuwe foto’s op ‘bloedlink’. Papa, Rolf en ik gaan buiten een stukje wandelen.Aan het eind van de middag gaan we naar huis.

Kus,
Eline alias het rode (maar lieve) monster

1. Reactie van Noël:
   september 28th, 2007 at 4:07

   Zusje, dankje dat je bovenstaande voor me wilde plaatsen. Had zelf geen fut meer om het te doen. En dit rekenwonder heeft een rekenfout gemaakt, daar kwamen fanny en ik later achter. Een druppel bevatte niet 20.000 stamcellen, maar slechts 10.000. ops:

   Verder moet je niet vergeten dat ik snap dat je tijdens mijn stuiptrekkingen de kamer uit ging. Ook ik was bezig met het vechten tegen tranen, want ik wilde je niet het idee geven dat ik je niet dankbaar ben en dat ik jou iets verweet. Ik vond het dan ook erg moeilijk om je weg te zien gaan, juist omdat jij de enige bent die me kan redden en dat je je daar ook volledig voor hebt gericht.
   Kortom ik ben ben echt enorm trots op je en baal dan ook enorm dat ik dat op dat moment niet goed kon uiten….

2. Reactie van Rolf:
   september 28th, 2007 at 4:11

   Hee broer, hee zus…

   Tja.. was raar om mee te maken allemaal, maar gelukkig is het allemaal goed gegaan en is dit nu echt het begin van het einde, of liever gezegd het begin van een nieuw begin.
   Zusje, weer heel mooi geschreven, rillingen op mijn rug en tranerige ogen bevestigen dit! Broertje, groot vroobeeld, bij jou kom ik zo spoedig mogelijk weer langs, zonder snotneus en niesbuien!

   Liefs

3. Reactie van Paul:
   september 28th, 2007 at 4:35

   Wat bizar en mooi om dit zo mee te beleven. Je schrijft onwijs goed, Eline! (Jij ook hoor, Noël). Ik ben er stil en ontdaan van. Heel veel sterkte! Groetjes Paul

4. Reactie van kees,ilse,noortje en onno:
   september 28th, 2007 at 5:47

   Dat zijn hele verhalen waar we stil van worden en de ogen niet droog van kunnen houden.
   En ik weet zeker dat die 428 miljoen
   stamcellen van Eline zich heel snel thuis gaan voelen bij Noel.
   Heel veel groeten van Kees,ilse,noortje onno en jurgen

5. Reactie van Amon, Claudia, Romy & Nika:
   september 28th, 2007 at 8:24

   Jeetje, wat hebben jullie een bijzondere en indrukwekkende dag achter de rug. We hopen dat de resultaten even bijzonder en indrukwekkend zullen zijn. !!
   Groetjes uit Roosendaal, Amon Claudia Romy & Nika

6. Reactie van Steven:
   september 28th, 2007 at 8:27

   Wow, echt heftig ! Ik leef met jullie mee en vind het onwijs dapper wat jullie doen! Ik hoop van harte dat het nu allemaal goed gaat, dit is waar het allemaal om draait. Echte broeder/zuster liefde. Sterkte de komende tijd met aansterken.

   Heel veel groeten van Steven uit Washington.

7. Reactie van Déhlia:
   september 28th, 2007 at 10:12

   slik…heftig en toch ook mooi, geweldig die liefde voor elkaar! heel veel kracht en sterkte toegewenst en heel veel succes met the battle tegen de rode bloedcellen..Veel liefs voor jullie!

8. Reactie van Angelique en Hans:
   september 28th, 2007 at 10:19

   Ben blij om te lezen dat er meer mensen zijn die na het lezen van bloedlink,wel eens een traantje moeten weg pinken. Noël en Eline,het gaat goed komen,weet het zeker.
   P.s. Nijmegen is een leuk trainings doel.

9. Reactie van Bjorn:
   september 29th, 2007 at 2:49

   Pff.. brok in men keel, zit op me stage.. ze moeten wel denken wat is die opeens stil. wat een verhaal weer, zoals je het beschrijft Eline, ik voel het gewoon.. Ik ben hartstikke blij dat deze dag achter de rug is, en ik ben super trots op mijn Favoriete Nichtje en Neefjes, en op ome Leon en tante Dimphy natuurlijk ! Keep it up !!!

10. Reactie van Opa, oma oom Geert:
    september 29th, 2007 at 4:44

    Hallo,
    Wat een indrukwekkend stuk had Eline geschreven!
    Zeker 3x gelezen (of meer), en flink moeten slikken.
    Wat ontzettend knap om het zo te vertellen. Tjonge, jonge, we vinden dat jullie er zo goed mee omgaan!!
    Ik had vanaf 11.00u. 2 kaarsjes aangestoken, wellicht helpen ze een beetje, dan heb ik toch nog het idee dat ik mijn steentje bijdraag.
    Ga zo door, we leven intens met jullie mee, groetjes en liefs van Opa, oma, ome Geert, tante Liset, ome Piet, tante Marion en uiteraard nu de dubbele knuffels van Corne!

11. Reactie van Mark:
    september 29th, 2007 at 6:18

    Super! Way to go Eline en Noel!
    Ben super trots op jullie hoe het gaat!

    Noel…………………………NATURE ONE!!!!!!!!!

12. Reactie van Andre Ossenblok:
    september 30th, 2007 at 8:59

    Hallo noel en Eline,

    Nou het is weer heftig Eline en we hopen dat het goed gaat met de stamcellen, dat ze alles aan noel geven zoals ze dat ook bij jou deden.
    De gedachten zijn elke dag bij jullie,gaat het wel goed,maar het is super wat jullie voor elkaar doen,en we hopen dat nu eindelijk de zon heel hard gaat schjinen voor jullie allemaal,want dat wilde hij afgelopen zomer ook al niet meer.
    Dus jullie met je gezin en al je naaste ontzettend veel sterkte.
    Ik zit dinsdag en woensdag 2en 3 okt weer in amsterdam en heb misschien de gelegenheid om langs te komen langs het vu.
    Als je wil noel kun je me even mailen?
    groetjes en xxx jesvan ons allemaal
    Fam. Ossenblok