Door Eline.

Iedere dag vragen. Vragen, vragen, vragen. Vragen tot ze mijn neus uitkomen. Objectief gezien zijn er misschien 5 lieverds per dag die me vragen hoe het nu gaat. “Hoe voel je je nu?” “Is je broer nu beter?” “Loop je nog steeds als een oude vrouw?” “Wanneer weet je of de behandeling aan slaat?” “Had je veel last van de medicijnen?” “Had je veel pijn?” “Hoe gaat het nu met je broer?” Vragen, vragen, vragen.
Voor mijn gevoel staat de vragenteller nu op 1000, of meer. Helaas zijn deze vragen niet retorisch van aard. Althans, niet echt. De vragen wegtoveren met mijn aller-aller-aller mooiste glimlach lukt tot op heden niet.

Vrienden, collega’s, familie, buren, vrienden van vrienden, oude bekenden en vage kennissen verwachten een antwoord op hun lieve, goedbedoelde vragen. Zij tonen interesse en medeleven door het stellen van deze vragen. Dit waardeer ik ontzettend. Niemand verplicht ze om tijd aan mijn ellende en zorgen te besteden! Dus ik ‘beloon’ de vragenstellers met een uitgebreid antwoord in woorden. Altijd.
Geuren, kleuren, zin en onzin, enthousiast probeer ik de tekst uit mijn script over te brengen. Na het eindeloos herhalen van de woorden zijn de woorden veranderd in een gevoelloos verslag. Het verhaal is mijn verhaal niet meer. Ik vertel eigenlijk weinig meer dan een opsomming van alle gebeurtenissen. Ik weet het zelfs voor elkaar te boksen om gevoelens gevoelloos te beschrijven. Ik ben eerlijk zonder ook maar iets van mezelf weg te geven. Ik ratel, ik klets, ik lul. Ik probeer de vragensteller tevreden te stellen. En mezelf daarmee ook. Niets meer dan dat. Het lukt aardig. Dubbel is het wel.

Iedere keer eindig ik mijn betoog door te benadrukken dat ik vooral heel blij ik ben. Ik zet mijn grootste glimlach op en spreid mijn ogen. Heel bewust. Ik laat vol trots zien hoe blij ik ben, of misschien hoe blij ik zou moeten zijn. Ik weet het niet. Echt alles voelt dubbel. Natuurlijk ben ik blij! Natuurlijk ben ik opgelucht! Alleen, is het net zo vanzelfsprekend dat ik nog steeds onzeker en bang ben? En blijf?
Iedere dag dat het goed gaat met Noël is geweldig. Een goede dag betekent alles en tegelijkertijd ook niks. Want nog steeds is niets zeker. Wat als straks blijkt dat mijn cellen ruzie hebben gekregen met de nieuwe huisbaas? Wat als straks blijkt dat de huisbaas de cellen eruit heeft gezet?
Die onzekerheid vreet me aan. Die onzekerheid brengt me onrust. Alleen dat doet het nu al maanden. En gedurende die maanden staat mijn eigen leven op een laag pitje. Dan doel ik eigenlijk op school. Want ik werk wel, ik neem veel tijd voor mezelf en vrienden, ga lekker lunchen, ga stappen, sporten, balletten en kom zelfs onuitgenodigd op feestjes. Maar wat school betreft ben ik de afgelopen maanden geen stap vooruit gekomen. Hoe moet ik nu verder? Waarom blijf ik zo bang?

Vragen, vragen, vragen. De vragen blijven. Het worden er zelfs meer. Maar de meest irritante vragensteller? Dat ben ik zelf! Echt, de grootste moeite heb ik met mijn eigen vragen. Ik kan mezelf namelijk niet afwimpelen met een standaard script. Ik weet van mezelf wanneer ik lieg, ik weet van mezelf wanneer ik iets verzwijg. Ik blijk erg moeilijk in te palmen.
En om mezelf nou flirtend en onschuldig aan te kijken in de spiegel? Hopend dat ik me het antwoord op mijn eigen vraag vergeef.. Dat gaat zelfs mij te ver.
Ik zal moeten vechten om in het bezit te komen van de beoogde antwoorden. Het moeten antwoorden zijn in de vorm van sterke daden. Geen gelul meer, niet meer stilstaan, geen angst meer om me achter te verstoppen. Ik twijfel, sukkel en hik ertegenaan. Toch ga ik het doen, deze week nog. I’m gonna blow myself away!

Ik hoop dat dit stukje tekst voldoet als een bevredigend antwoord op jullie vragen. Jahaa.. je leest het goed! Er zijn lieverds die hebben gevraagd om een vervolg blog. En natuurlijk ben ik de beroerdste niet (niet altijd tenminste) en geeft ik gehoor aan dit verzoek. Dit keer in de vorm van een geschreven script. Zwart op wit. En voor niemand zal ik dit verhaal opleuken en voor niemand zal ik het verhaal aanvullen met een gemaakte glimlach. Hier moeten jullie het mee doen. Sterkte!

Om toch stoer, standvastig en vooral ook voorspelbaar te blijven bestel ik in de kroeg maar iets sterks. Een Vodka-lime graag, doe maar een dubbele!

Kus, Eline alias de twijfelaar.

1. Reactie van Noel:
   oktober 22nd, 2007 at 7:53

   Hoi zusje, Super dat je dit stukje wilde neerzetten. Ik had het niet beter kunnen beschrijven. En over een week of 2-3 weten we hoe deze huisbaas denkt over zijn nieuwe huurders. Volgende week krijg ik mijn eerste beenmerg sinds de transplantatie en een week of wat later weten we de uitslag.
   Ongeacht de uitslag ik ben super trots op je! En zal dat ook altijd blijven!

2. Reactie van Rolf:
   oktober 22nd, 2007 at 9:48

   Hee zusje! Ook je kleine broertje is onwijs trots op jou, en onwijs blij dat jij wel door de hospiteerrondes kwam! Nog even en we weten inderdaad wat de huisbaas doet…. afwachten en afwachten, heel vervelend.. voor ons allemaal, maar voornamelijk voor jou en broertje….! Ook ik ben onwijs trots op jou, jij kon beteken voor broertje wat ik, pap, mam en ieder ander niet konden doen…, ik hoop en ik duim en ik wens dat alles okee zal worden en dat jij en broertje mij de rest van mn leven zullen pesten met mijn alcholgebruik en alles…… Maargoed, wij kunnen niks veranderen aan de gang van zaken en zullen moeten blijven hopen. Zoals broertje al zei, ik citeer, ‘ Ongeacht de uitslag ik ben super trots op je! En zal dat ook altijd blijven! ‘
   Zusje ik houd van jullie!

3. Reactie van Leon:
   oktober 22nd, 2007 at 11:47

   Jongens, ik weet wel dat die huisbaas goed gaat zorgen voor zijn nieuwe celletjes. En andersom, als ik in de schoenen van die celletjes zou staan, dan zou ik mij direct thuis voelen in mijn mooie nieuwe huis. Dat huis is namelijk pas helemaal schoongemaakt. Van top tot teen, met chemo. Lekker sterk, dus het ruikt niet alleen fris, het is ook echt schoon. In zo’n huis wil elk celletje wel wonen, toch? En dat is nu precies waar we zo mee zitten, dat “toch??”. Die twijfel. Want niets is nog zeker. Terwijl we zo graag zeker willen weten dat het goed komt. Eline, je hebt weer een prachtig stuk geschreven, de spijker precies op zijn kop. Groeten.
   Papa.

4. Reactie van Dimphy:
   oktober 23rd, 2007 at 8:21

   Och meiske. Ik kreeg net tranen in mijn ogen en een brok in mijn keel toen ik je tekst las. Je worsteling, je twijfel is ook mijn worsteling en twijfel.
   Maar zoals jij het onder woorden weet te brengen, het raakt me diep.

   Probeer te genieten van het goede, doe leuke dingen met je vrienden, zet zo de knop maar (even) om en geef je zelf rust. Jij bent sterk, maar ook sterke mensen moeten zich opladen. Ik hoop morgen daar mijn steentje aan bij te dragen, je even lekker te verwennen. Je verdient het dochterlief.
   Mama

5. Reactie van Danielle:
   oktober 24th, 2007 at 9:54

   Wat goed geschreven allemaal! Heb nog nooit zo veel echtheid bij elkaar gezien… dat is echt ontroerend en fijn om te zien! Sterkte voor jullie allemaal, met elkaar.

   liefs Daan

6. Reactie van Bjorn:
   oktober 25th, 2007 at 3:36

   Hey nichtje, je hebt het super goed gedaan ! en twijfelen doen we allemaal, maar je hebt je beste beentje niet voorgezet maar afgestaan, en dat vind ik echt super knap van je !! het komt helemaal goed met die celletjes van jou! nu moet noël natuurlijk wel super veel lachen willen de celletjes zich een beetje thuisvoelen, maar dat komt ook goed!! kus !