Nu het buiten weer wat frisser begint te worden, merk ik toch dat ik wel heel weinig haartjes boven op mijn hoofd heb staan. Vorige keren werd ik nog redelijk snel verblijd met een overheerlijke laag baby-dons, maar ook dat moet ik dit keer missen. Kortom buiten is het redelijk koud….

Mijn baardgroei daarentegen lijkt zich van de hele chemo / bestralings rotzooi niets te hebben aangetrokken. Na enkele weken op de achtergrond te zijn geweest komt die weer in volle glorie terug en lijkt het er zelfs op dat de haren nog dikker, stugger en donkerder zijn geworden. Of te wel als ik in de spiegel kijk heb ik het idee dat ik me moet scheren, terwijl er niets te scheren valt :S

Nu zit ik er dan ook over te denken om ook mijn hoofd maar elke dag te scheren, zodat ook die haartjes sneller en voller terugkomen dan dat ze de afgelopen jaren op mijn hoofd hebben gestaan. Kortom dit is één van de vragen die ik morgen maar ga stellen aan de uiterst slimme mensen in het VUmc.

Gisteravond werd ik blij verrast met een telefoontje van Dhr. R. Rood, in eerste instantie dacht ik dat hij een verkeerd nummer had gedraaid want normaal blijft het angstvallig stil vanuit Dokkum. Waarschijnlijk kon hij me nu dan ook bereiken omdat hij dit weekend, verplicht van zijn ouders, in West-Friesland aanwezig moest zijn. Tevens moet die arme knul zijn vriendinnetje nu al 2 weken missen, die onder het mom van “vrijwilligerswerk” de bloemetjes in Costa-Rica aan het buiten zetten is.
Hoe dan ook, op dat soort momenten maak niet alleen ik, maar ook de rest van mijn vrienden graag tijd om de jongen moreel te ondersteunen. En hoe kan dat beter dan door met zijn allen bij mij thuis lamlazerus te worden.
Met uiterst interessante discussies tot gevolg, welke ik zelf helaas heb moeten missen vanwege een gebrek aan energie/slaap. Zo kreeg ik de volgende morgen te horen dat bepaalde vrienden niet van de kookkunsten van hun schoonmoeders zijn gediend en dan ook liever thuis eten indien mogelijk.
Wanneer dat niet mogelijk is, verdwijnen diverse groentes uit de bereide maaltijd richting de zijkant van het bord. Zelfs een poging om toch deze uiterst vieze groenten (paprika, ui, champigons) weg te werken, wordt niet meer ondernomen.

Gelukkig zijn de jongens niet te beroerd om versnaperingen die wel bij hun in de smaak vallen te verorberen. Zo moet onze voorraadkast het nu ontgelden zonder, enkele flessen wodka, 2 kratten bier, rosé, 4 zakken chips, pistache nootjes, cashewnootjes, zoute stengels, tosti’s en vast nog heel veel meer. Kwá chips zijn de jongens echter een stuk minder kieskeurig, zelfs paprika en cheese-union (wat beiden toch uiterst gezond is) worden binnen enkele minuten opgegeten.
Kortom het was wederom uiterst gezellig en ik stel dan ook voor om binnenkort weer een snaai weekend te houden!

Na mijn bezoek aan de EHBO afgelopen donderdagavond heb ik gelukkig geen last meer gehad van rare verschijnselen, zoals koude rillingen, koorts, spontane diarree, obstipatie (en zo zijn er nog veel meer).

Vrijdagavond kwamen de jongens langs om een avondje bij mij te pokeren en zoals vaak het geval is lag ik ook dit keer er als eerste uit. Ik denk toch dat ik iets te vaak bluf of te veel handen probeer te spelen, maarja wat moet je dan als je niet houdt van slow-play en je continu rotkaarten in handen krijgt. Op een gegeven moment was het zelfs zo erg dat iedereen twijfelde of alle boeren, vrouwen, koningen en azen wel in het spel zaten.
Na alle kaarten te hebben geteld, bleek dit toch het geval te zijn. Lees verder »

Zoals sommigen misschien al weten ben ik sinds afgelopen weekend iets wat snotterig. Naja snotterig, ik heb zo nu en dan spontaan loopneuzen, moet af en toe wat hoesten. Kortom ik ben waarschijnlijk verkouden geraakt.

Opzich is dat natuurlijk geen enkel probleem, ware het niet dat het bij mij iets langer duurt dan gebruikelijk voor iets dergelijks stopt. Hoe dan ook, afgelopen maandag ben ik samen met een vriendin op controle geweest in het VUmc en ze gaven aan dat alles in orde was en dat een loopneus niet ernstig is. Mijn bloedwaarden waren nog redelijk, ondanks dat mijn HB nog altijd aan het dalen is (HB 6.8->6.6 Trombos 180->157, Leuco’s 2.7->2.7). Dus vertrok ik weer met een gerust hart bij het VUmc en besloot nog eventjes de stad in te gaan om een cadeautje te kopen. Lees verder »

Door Eline.

Iedere dag vragen. Vragen, vragen, vragen. Vragen tot ze mijn neus uitkomen. Objectief gezien zijn er misschien 5 lieverds per dag die me vragen hoe het nu gaat. “Hoe voel je je nu?” “Is je broer nu beter?” “Loop je nog steeds als een oude vrouw?” “Wanneer weet je of de behandeling aan slaat?” “Had je veel last van de medicijnen?” “Had je veel pijn?” “Hoe gaat het nu met je broer?” Vragen, vragen, vragen.
Voor mijn gevoel staat de vragenteller nu op 1000, of meer. Helaas zijn deze vragen niet retorisch van aard. Althans, niet echt. De vragen wegtoveren met mijn aller-aller-aller mooiste glimlach lukt tot op heden niet.

Vrienden, collega’s, familie, buren, vrienden van vrienden, oude bekenden en vage kennissen verwachten een antwoord op hun lieve, goedbedoelde vragen. Zij tonen interesse en medeleven door het stellen van deze vragen. Dit waardeer ik ontzettend. Niemand verplicht ze om tijd aan mijn ellende en zorgen te besteden! Dus ik ‘beloon’ de vragenstellers met een uitgebreid antwoord in woorden. Altijd.
Geuren, kleuren, zin en onzin, enthousiast probeer ik de tekst uit mijn script over te brengen. Na het eindeloos herhalen van de woorden zijn de woorden veranderd in een gevoelloos verslag. Het verhaal is mijn verhaal niet meer. Ik vertel eigenlijk weinig meer dan een opsomming van alle gebeurtenissen. Ik weet het zelfs voor elkaar te boksen om gevoelens gevoelloos te beschrijven. Ik ben eerlijk zonder ook maar iets van mezelf weg te geven. Ik ratel, ik klets, ik lul. Ik probeer de vragensteller tevreden te stellen. En mezelf daarmee ook. Niets meer dan dat. Het lukt aardig. Dubbel is het wel.

Iedere keer eindig ik mijn betoog door te benadrukken dat ik vooral heel blij ik ben. Ik zet mijn grootste glimlach op en spreid mijn ogen. Heel bewust. Ik laat vol trots zien hoe blij ik ben, of misschien hoe blij ik zou moeten zijn. Ik weet het niet. Echt alles voelt dubbel. Natuurlijk ben ik blij! Natuurlijk ben ik opgelucht! Alleen, is het net zo vanzelfsprekend dat ik nog steeds onzeker en bang ben? En blijf?
Iedere dag dat het goed gaat met Noël is geweldig. Een goede dag betekent alles en tegelijkertijd ook niks. Want nog steeds is niets zeker. Wat als straks blijkt dat mijn cellen ruzie hebben gekregen met de nieuwe huisbaas? Wat als straks blijkt dat de huisbaas de cellen eruit heeft gezet?
Die onzekerheid vreet me aan. Die onzekerheid brengt me onrust. Alleen dat doet het nu al maanden. En gedurende die maanden staat mijn eigen leven op een laag pitje. Dan doel ik eigenlijk op school. Want ik werk wel, ik neem veel tijd voor mezelf en vrienden, ga lekker lunchen, ga stappen, sporten, balletten en kom zelfs onuitgenodigd op feestjes. Maar wat school betreft ben ik de afgelopen maanden geen stap vooruit gekomen. Hoe moet ik nu verder? Waarom blijf ik zo bang?

Vragen, vragen, vragen. De vragen blijven. Het worden er zelfs meer. Maar de meest irritante vragensteller? Dat ben ik zelf! Echt, de grootste moeite heb ik met mijn eigen vragen. Ik kan mezelf namelijk niet afwimpelen met een standaard script. Ik weet van mezelf wanneer ik lieg, ik weet van mezelf wanneer ik iets verzwijg. Ik blijk erg moeilijk in te palmen.
En om mezelf nou flirtend en onschuldig aan te kijken in de spiegel? Hopend dat ik me het antwoord op mijn eigen vraag vergeef.. Dat gaat zelfs mij te ver.
Ik zal moeten vechten om in het bezit te komen van de beoogde antwoorden. Het moeten antwoorden zijn in de vorm van sterke daden. Geen gelul meer, niet meer stilstaan, geen angst meer om me achter te verstoppen. Ik twijfel, sukkel en hik ertegenaan. Toch ga ik het doen, deze week nog. I’m gonna blow myself away!

Ik hoop dat dit stukje tekst voldoet als een bevredigend antwoord op jullie vragen. Jahaa.. je leest het goed! Er zijn lieverds die hebben gevraagd om een vervolg blog. En natuurlijk ben ik de beroerdste niet (niet altijd tenminste) en geeft ik gehoor aan dit verzoek. Dit keer in de vorm van een geschreven script. Zwart op wit. En voor niemand zal ik dit verhaal opleuken en voor niemand zal ik het verhaal aanvullen met een gemaakte glimlach. Hier moeten jullie het mee doen. Sterkte!

Om toch stoer, standvastig en vooral ook voorspelbaar te blijven bestel ik in de kroeg maar iets sterks. Een Vodka-lime graag, doe maar een dubbele!

Kus, Eline alias de twijfelaar.

De afgelopen dagen heb ik niet veel meer gedaan dan slapen en hangen op de bank. Om de één of andere reden kost elk klein uitstapje me enorm veel energie en heb ik daarna, naar mijn idee, teveel tijd nodig om te herstellen (lees slapen).

Wel probeer ik om elke dag een wandeling te maken of een rondje te fietsen zodat mijn spiertjes in beweging blijven en Lees verder »